นิทานอีสป เรื่อง มดกับดักแด้

นิทานอีสป เรื่อง มดกับดักแด้

นิทานอีสป

นิทานอีสป เรื่อง มดกับดักแด้ ในวันอากาศแจ่มใส มดตัวหนึ่งกำลังวิ่งออกหาอาหารอย่างคล่องแคล่ว มันเดินข้ามผ่านดักแด้ตัวหนึ่ง ซึ่งกำลังจะเปลี่ยนแปลงสภาพร่างกายจากดักแด้เป็นผีเสื้อ ดักแด้ที่ขยับหางของมัน ทำให้มดจ้องมองด้วยความสนใจ และรู้ว่าสิ่งที่มันเห็นมีชีวิต เจ้ามดไม่เคยเห็นสิ่งนั้นมาก่อน มันรู้สึกไม่ค่อยชอบและนึกรังเกียจ

นิทานอีสป เรื่อง มดกับดักแด้ น่าสงสารจริง ๆ เลย” มดร้องด้วยเสียงเหยียดหยัน “เจ้านี่ช่างมีโชคชะตาที่น่าเศร้าอะไรเช่นนี้ ในขณะที่ข้าสามารถที่จะวิ่งไปไหนมาไหนได้ตามที่ใจต้องการ ปีนขึ้นยอดต้นไม้ แต่เจ้าได้แต่นอนนิ่งในเปลือกของตัวเองอยู่ตรงนี้และมีแรงแค่ขยับหางเท่านั้น

ไม่กี่วันต่อมา เมื่อมดตัวดังกล่าวเดินผ่านมาทางนั้นอีกครั้ง ก็ไม่พบสิ่งใดอีก นอกจากเปลือกของดักแด้ที่ยังคงอยู่บริเวณนั้น มันประหลาดใจว่าสิ่งที่อยู่ในเปลือกกลายไปเป็นอะไร มดรู้สึกทันทีว่าตัวเองกำลังได้รับร่มเงาจากปีกที่สวยงามของผีเสื้อ

เห็นข้าไหม” ผีเสื้อพูด “เจ้าน่าเวทนายิ่งนัก! ตอนนี้ เจ้าสามารถโอ้อวดพละกำลังของเจ้าในการวิ่งและปีนไต่ได้เท่าที่เจ้าอยากให้ข้าฟังได้นะ.

จากนั้น ผีเสื้อก็บินขึ้นไปในอากาศ มุ่งหน้าไปตามสายลมที่แผ่วเบาในฤดูร้อนจนลับสายตาของมดไป
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ไม่ควรตัดสินคุณค่าของผู้อื่นจากรูปลักษณ์ภายนอก
พุทธภาษิต อตฺตานเมว ปฐมํ ปฏิรูเป นิเวสเย อถญฺญมนุสาเสยฺย น กิลิสฺเสยฺย ปณฺฑิโต บัณฑิตพึงตั้งตนไว้ในคุณอันสมควรก่อน สอนผู้อื่นภายหลัง จึงไม่มัวหมอง

On a clear day An ant is deftly running out for food. It passed over a pupa. Which is going to change the physical condition from the pupa to the butterfly A pupa that moves its tail Causing ants to stare with attention And know that what it sees has life The ant had never seen such a thing before. It felt disliked and disgusted.

Really pitiful, ”the ant cried in a disrespectful voice. “What a sad fate this guy has. While I am able to run around as I want. Climb to the top of the tree But you can only lie here in your own shell and only move your tail.

A few days later When the ants passed that path again Couldn’t find anything else Except the shell of the pupa that remained in that area He was surprised at what had become in the shell. The ant immediately felt that he was shaded by the beautiful wings of a butterfly.

Did you see me? ”Said the butterfly.“ You are very pitiful! Now you can boast of your strength to run and climb as much as you want me to hear.

Then the butterfly flew into the air. Following the gentle summer breeze until the ant’s eyes disappeared.
This story teaches you that Should not judge the value of others based on their appearance.

The Buddha’s proverb, Than Mew, Pati Rupeniwat, Yatn Manu Sa Sayyankilisey, Pandit Pandit, should set himself in you first. Teach others later Therefore not tarnished

ติดตามข่าวสารได้ที่นี่ perfectfreewebhosting

ขอขอบคุณรูปภาพได้ที่นี่ Google

นิทานอีสปเรื่องหมาป่ากับลูกแกะ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *